( 1 ) احمد در كتاب الفضائل به نقل از هيثم بن خلف و او از محمد بن ابى عمر دورى و او از قول شاذان و او از جعفر بن زياد به نقل از مطر و او از انس روايت كرده ، مىگويد : به سلمان فارسى گفتم : از رسول خدا ( ص ) راجع به وصيّتش بپرس ! سلمان از رسول خدا پرسيد ، پيامبر ( ص ) در جواب گفت : وصىّ موسى بن عمران كه بود ؟ سلمان گفت : يوشع بن نون ، پيامبر ( ص ) فرمود : همانا وصىّ ، وارث و ادا كنندهء عهد و پيمان من ، على بن ابى طالب است . ( 2 ) اگر كسى بگويد : آنان حديث وصيّت را ضعيف شمرده‌اند . پاسخ اين است كه حديثى را كه آنها ضعيف دانسته‌اند ، حديثى است كه در سلسلهء سندش اسماعيل بن زياد است كه دارقطنى دربارهء او ايرادى دارد زيرا كه او در حديث خود چيزى را پس از عبارت « منجز وعدى » افزوده و آن عبارت است از جملهء « و آن بهترين ما ترك من است » ولى حديثى را كه نقل كرديم و احمد آن را در كتاب « الفضائل » نقل كرده است در اسناد آن حديث نه نامى از ابن زياد است و نه اين جملهء زايد ، بنابراين ، آن يك حديث است و اين يك حديث ديگر . ( 3 ) سخنى دربارهء اين گفتهء پيامبر « هر كه على را بيازارد ، مرا آزرده است » احمد در كتاب « الفضائل » از قول يعقوب و او از پدرش محمد بن اسحاق به نقل از فضل بن معقل بن سنان ، از عبيد اللّه بن دينار اسلمى و او از عمرو بن شاس نقل كرده ، گويد :

--> پيامبر ( ص ) نشست ولى احساس كرد كه پيامبر مىخواهد از بستر برخيزد ، پيامبر ( ص ) را بلند كرد و به سينه خود ، تكيه داد » و نيز در چند سطر بعد مىنويسد : « چيزى نگذشت كه علائم احتضار در وجود شريفش پديد آمد ، شخصى از ابن عبّاس پرسيد ، پيامبر ( ص ) در آغوش چه كسى جان سپرد ؟ ابن عبّاس گفت : پيامبر ( ص ) در حالى كه در آغوش على ( ع ) بود ، جان سپرد ، همان شخص افزود كه عايشه مدّعى است كه سر پيامبر ( ص ) بر سينهء او بود كه جان داد ، ابن عبّاس ، تكذيب كرد و گفت : پيامبر ( ص ) در آغوش على ( ع ) جان داد و على و برادرم فضل او را غسل دادند » . امير مؤمنان ضمن خطبه‌اى ( نهج البلاغه صبحى صالح خطبهء 197 ) مىفرمايد : « رسول خدا ( ص ) در حالى كه سر بر سينهء من داشت ، قبض روح شد ، و در حالى كه فرشتگان مرا يارى مىكردند ، پيكر مقدّسش را غسل دادم » - م .